Bood Styling | Mijn eerste blog op onze nieuwe site gaat over Nick…
15798
post-template-default,single,single-post,postid-15798,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Mijn eerste blog op onze nieuwe site gaat over Nick…

29 april 2017, 22.45 uur, alles heb ik klaar gezet. Biertje, drankje voor Jolanda en chips voor ons allebei. Om 2300 uur begint een bokswedstrijd, die wil ik niet missen. De eerste ronde begint, leuk, maar mijn telefoon gaat. Een collega-112fotograaf/vriend aan de lijn, er gaat een traumaheli naar Zaandam, in de buurt van de Peperstraat, kan jij daar heen? Geen probleem, boksen op pauze en de auto in. Met gepaste spoed rij ik over de Provincialeweg vanuit Wormerveer naar Zaandam, kijken of ik foto’s kan maken voor het NHD. Bij Koogbloemwijk gaat mijn telefoon weer af, de naam Karin06 komt te voorschijn… Mijn keel slaat dicht, mijn hartslag knalt omhoog, want ik weet het gelijk. Toch neem ik de telefoon op en hoor haar gillen, Nick is neergestoken. Ik druk haar weg en geef gas, geen gepaste spoed meer. Plankgas rij ik door Zaandam, stoplichten negerend, ik vlieg bijna de brug over de Zaan over en alles met 1 hand. Want ik bel met Jolanda en daarna met Hans. Tegen Jolanda schreeuw ik ; het is Nick!! Hans begrijpt me niet goed, want ik zeg alleen; dit keer maak ik geen foto’s!! Maar er giert maar 1 gedachte door mijn hoofd, straks gaat ie dood, straks gaat ie dood, straks gaat ie dood, neeeeee, dat mag niet, dat kan niet! Als ik op de plaats des onheils aankom stappen Karin en Kees ook net uit. Zij lopen naar de plek, Kees ondersteunt Karin, die is kapot, ik ren. Politie en handhavers proberen me tegen te houden voor het lint, maar ik ga door het lint. Ik zie mensen in het geel, mensen in het rood/oranje, mensen in het blauw, allemaal om iemand heen staan. Ik loop dichterbij en… ik zie  met wie ze bezig zijn, pompen, hartslag, infuus, noem maar op, alles. Het is Nick met wie ze bezig zijn, mijn benen, lichaam, armen voelen slap aan, ik heb het gevoel dat ik er doorheen zak, dat ik ga omvallen, maar dat mag ik niet, blijf er bij met je kop! Ondertussen wordt er ook aan me getrokken en gesjord, u moet hier weg. Ik schreeuw alleen; dat is mijn zoon! Toch word ik met tegenzin buiten het lint gebracht. Daar bel ik Hans, hij moet Jolanda ophalen, dat doet hij. Ik sta op een plek waar ik alles goed kan overzien, zo ook de vertwijfelde blik van 1 van de mensen die aan het pompen is en er mee wil stoppen. Ze ziet mijn angstige, boze blik en dat ik haar aankijk, dan gaat ze snel weer door, maar mij bekruipt een heel naar gevoel. Karin en Kees staan naast mij, maar durven niet verder te kijken, die kijken naar mijn gezicht. Dan wordt Nick op een brancard gelegd en in de ambulance gelegd, deze gaat met  hoge snelheid weg, naar de VU. Ik wil er ook heen, de tweede ambulance gaat er ook heen, daar zitten Karin en Kees in. Wat een gelul, ik rij zelf wel. Echter een agent komt bij me staan en verbiedt me te rijden, ik kan met hun mee rijden. Eerst even mijn auto goed wegzetten, dat mag wel, dan terug naar de plek. Daar is de agent niet meer te vinden, wel mijn broer, nichtje en een collega-fotograaf. Mijn broer en nichtje zijn ook de weg compleet kwijt. De concollega-fotograaf biedt mij aan om mij naar de VU te brengen, onwijs gaaf dit, Pascal! In de auto heb ik Hans gebeld en gevraagd om met Jolanda door te rijden naar de VU. Wat Hans doet is eigenlijk ook geweldig, maar op dat moment ervaar ik het als normaal, want hij is naast collega ook een vriend. In de auto zittende, houdt het gegeven mij op de been dat mensen in de ambulance meegaan als ze nog leven. Overleden mensen worden niet meegenomen. Maar mijn gevoel zegt iets anders. En dan komt er nog een ander gevoel bij, haat, gigantische haat. Haat ten opzichte van degene die hem wat heeft aangedaan. Dat gevoel wordt alleen maar erger en is waarschijnlijk menselijk, misschien ebt het later weg. In het ziekenhuis aangekomen, word ik naar een ‘familie’ kamer gebracht, daar zitten Karin, Kees, Lester en nog een paar mensen. Allemaal zitten ze  te snotteren. Even later komen er meer mensen binnen, waaronder gelukkig Jolanda ook. Bij iedereen is spanning, onbegrip en wanhoop op het gelaat te zien. Het is zenuwslopend afwachten in een ontzettend gespannen sfeertje. Dit is niet te doen, dit soort spanning. Ik ga kapot, andere aanwezigen ook… dit is echt, echt niet te doen, afwachten om te horen of je zoon leeft of niet.  Voor ieder normaal mens is dit een hel. Dan, na een uur, het is ongeveer 01.00 uur op 30 april 2017, komen er 2 artsen en een verpleegkundige binnen. Hun houding verraadt niet veel goeds. Arts nr 1 neemt het woord en bevestigt mijn angst. Ze hebben hun best gedaan, maar hij heeft het niet gered. Gegil, geschreeuw, ongeloof, alles!!! Onze grootste kanjer Nick Bood is dood, vermoord.

14 Comments
  • Sanne Fienieg
    Posted at 12:43h, 08 mei Beantwoorden

    Geen woorden zijn genoeg.. sterkte met dit onbeschrijflijke verlies…

  • Laura van Zwieten
    Posted at 13:20h, 08 mei Beantwoorden

    Wat moet je zeggen tegen ouders die hun kind verloren zijn? Een kind wat vermoord is door een dwaas, een paar dwazen.

    Ik ken geen woord wat de lading dekt…Geen woord is goed genoeg om te omschrijven wat jullie door moeten maken. Ongeloof. Intens verdriet. Waanzin. Niet te bevatten.
    Wat niet te verkroppen moet zijn is dat Nick’s dood zo…gewelddadig is. Zo zinloos.

    Ik ken jullie niet, noch kende ik Nick niet, maar het gebeuren laat mij maar niet los.

    Ik wens jullie alle kracht deze komende periode.

    Ik blijf de posts volgen. Ik hoop dat jullie snel antwoord krijgen op de vragen wat er gebeurd is die avond. Bovenal hoop ik dat de de jongens die nu opgepakt zijn de daders zijn en dat zij hun straf krijgen. Geen straf zal echter hoog genoeg zijn, realiseer ik me.

  • Nicole Compier
    Posted at 13:29h, 08 mei Beantwoorden

    Wat een heftig verhaal… Maar wat heeft u het mooi verwoord dit is het ergste wat je als ouder kunt overkomen en waarom?? 😢 waarom zoveel haat tegenover iemand en die iemand is jullie mooie zoon Nick. Ik vind het verschrikkelijk voor jullie en voor de familie en ik hoop dat de dader gestraft word voor deze laffe daad
    Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe en ik brand een kaarsje voor jullie Nick
    Veel liefs van mij 😘 ❤

  • Desiree
    Posted at 14:14h, 08 mei Beantwoorden

    Wat heb je dit goed verwoord Dirk!
    Knap!
    Sterkte,sterke,sterkte

  • Simone Bakker
    Posted at 16:27h, 08 mei Beantwoorden

    Dirk, ken je van “vroeger”. Respect voor de wijze waarop je het, ergste drama uit je leven volgens mij, hebt geschreven. Niet te bevatten. Krijg het niet uit mn hoofd. Moet elke keer aan jullie denken. Ook blijft de vraag WAAROM ??? Wie denkt de dader….Moordneigingen krijg ik ervan. Ik ook moeder van een puber van 16 hou me hart vast. Hoop dat jullie een manier kunnen vinden om te gaan met dit onbeschrijfelijke verlies. Heel veel sterkte en kracht toegewenst.

  • Daphne
    Posted at 18:12h, 08 mei Beantwoorden

    Pfff…slik!! Zie t allemaal voor me wat er door je heen gaat als ouders, het lijkt wel een film, maar deze hel is niet te filmen tevens niet te accepteren, en te bevatten dat jullie lieve Nick door stelletje laffe gering lijers ( sorry voor mijn taak gebruik ) zo te grazen is genomen 😢 en hem het leven wat hij nog voor zich had te ontnemen en jullie je zoon ontnomen 😠 ook dit is weer een mooi gebaar en blijf dit zeker volgen om mijn medeleven te betuigen en hopende dat jullie hier troost uithalen…zoals heel veel met jullie mee leven.
    Heel veel liefde en kracht voor jullie allen.
    Onthoud : Nick zal over jullie waken en als een fonkelende ster in de hemel verder schitteren 🌟☄

  • Brenda Kerssens
    Posted at 21:52h, 08 mei Beantwoorden

    Wat ontzettend heftig allemaal.
    Ik “ken” Nick, omdat hij een vriend van mijn 17 jarige zoon Nick is…..
    Wat afschuwelijk voor jou, je partner , ex etc , dit verlies is gruwelijk…..
    Nu Nick gecremeerd is, de stille tocht geweest is, de mei vakantie voorbij is, wordt er geacht dat het leven “gewoon weer door gaat”
    Dat is voor jullie gewoon onmogelijk !
    Nu, nu de stilte overheerst, overheerst ook de aanwezigheid.
    Ik wens jullie zo ontzettend veel sterkte om dit alles te “overleven”
    Alles is nog zo onwerkelijk, maar ik weet dat uiteindelijk de rust gaat overheersen.
    Lieve mensen, keep calm, uiteindelijk komt er rust 💋

  • Jacoline
    Posted at 23:35h, 08 mei Beantwoorden

    Mooi geschreven Dirk. Wat moeten jullie door een hel gaan. Dit is iets dat geen enkele ouder wil, maar vooral mag meemaken.
    Nogmaals wens ik jou, Jolanda en de moeder en stiefvader van Nick heel veel sterkte de komende tijd om dit ondraaglijke verlies een plekje te geven.
    Take care XX

  • Moeer
    Posted at 20:00h, 09 mei Beantwoorden

    Wat en hel! Ook onze kids gaan uit in Zaandam! Heel veel sterkte!

  • tya van westerlaak
    Posted at 21:10h, 09 mei Beantwoorden

    1 woord,………..verschrikkelijk!! Ik heb zelf 2 zoons, 1 van 20 en bijna 18, die Nick kennen (vaag) van het chillen, vrienden etc. Ook mijn boys zaten op het Trias. Dit is toch het ergste wat je kan overkomen als ouder zijnde, Je kind, je liefde, je allessies, …….je heb er alles voor over en dan dit,……..wat een horror 🙁
    Ik wil jullie zoveel sterkte wensen, maar dit vergeet je nooit meer,…….hoop dat jullie je tzt wat beter gaan voelen,
    NIck,……….waak een beetje over de jongens en hun rare grappen 😛 Rust zacht!!

  • Anita Platjouw
    Posted at 22:42h, 09 mei Beantwoorden

    Woorden schieten te kort
    Maar wat knap dat u dit doet
    Respect
    ik wens u en het gezin familie en vrienden heel veel sterkte
    Nick rust zacht

  • Annet
    Posted at 05:24h, 14 mei Beantwoorden

    .. alsof ik erbij was las ik uw blog.. zelf mama van eentje van 9 en 13 .. het is het ergste wat je als ouders kan overkomen.. waarom?? Mijn vraag is dan wat de aanleiding is voor zulke mafklappers.. om UW kind van U weg te nemen. Ik begrijp die haat . En geen straf zal hoog genoeg zijn! Ik wens jullie heel heel veel sterkte en zoals ik de verhalen hoor en lees was het een enorme lieverd. Boven zijn ze een lieve engel rijker..maar dat maakt de pijn en gemis niet minder.. nogmaals heel heel veel sterkte met het verlies van jullie kind.. jullie Nick⭐

  • Loes
    Posted at 13:49h, 14 mei Beantwoorden

    Iedere keer dwalen mijn gedachten af naar jullie Nick. Jullie zoon van 16, net zo jong als mijn dochter nu. Jah ze kende Nick, niet zo goed, maar heeft wel eens met hem gesproken. Ook zij was er kapot van. Het afscheid nemen van Nick bij het Trias vond ze heel verdrietig. Mooi ook omdat ze iets op zijn kist mocht schrijven ……. Vader Dirk, wat heb je dat mooi geschreven. Ik kreeg er kippenvel van. Respect hoe jullie met dit verlies moeten omgaan. Hoe jullie dit delen met de ‘buiten’ wereld. Heel erg indrukwekkend die stille tocht met die fakels, zooo mooi …… en tegelijkertijd ook zooo verdrietig. Jah … ik heb gehuild om jullie zoon, die ik niet ken. Ik wens jullie zooo veel sterkte, troost en vooral veel liefde ♡♡

  • Petra
    Posted at 11:39h, 17 mei Beantwoorden

    Dit maal was het erg dichtbij , mijn zoon komt thuis met dit verschrikkelijke nieuws wat in Assendelft inslaat als een bom. Bij SVA de vlag halfstok .Mooi was het dat Nick in de Trias opgebaard lag, veel kinderen o.a. mijn zoon heeft hier erg veel aan gehad, verdriet die ze samen konden delen.. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen in deze zeer moeilijke tijd, De hemel heeft een ster erbij !!

Post A Comment